Het grootste cadeau aan jezelf (en anderen)

Zelfliefde. Als je dat jezelf kunt geven, is dat een waardevol cadeau. Een cadeau dat nooit verveelt, met je mee beweegt, altijd aanwezig is en groeit. Want met zelfliefde verdubbel je de liefde voor anderen, of vertienvoudig je hem. Of misschien groeit het keer honderdduizend en één. Grootser dan je je voor kunt stellen.

Zelfliefde, zucht. Het klinkt heerlijk, maar is voor velen nog niet zo gemakkelijk. Want hoe zet je die zucht nou om in een lach? Hoe zorg je ervoor dat die zucht verandert in een diepe ademteug waarmee je stevig op de grond komt te staan? Dat je echt gaat voelen: ‘JA! Ik hou van mezelf’?

Een manier om jezelf te helpen aan meer zelfliefde is de spiegeloefening. Daarin vertel je minstens tien dagen lang, tien keer per dag aan jezelf dat je van jezelf houdt. In de spiegel. Afgelopen zomer deed ik deze oefening voor het eerst serieus. Ik was er al vaker aan begonnen, maar overtuigingen die voortkwamen uit angst, hadden me ervan weerhouden de periode vol te maken en dus tot resultaat te komen. Voor mijn kinderen daarentegen, doe ik alles. Ik werk aan mezelf, óók voor hen. Zodat zij mijn problemen niet altijd hoeven te spiegelen en gewoon zo veel mogelijk hun eigen leven kunnen leven. Dus ik begon nog eens aan de spiegeloefening. Want als ik meer van mezelf houd, hebben de mensen om mij heen daar ook plezier van.

Daar stond ik dan voor de spiegel. Het was zo’n dag dat ik niet zo blij was met mezelf. Ik keek naar mijn spiegelbeeld, zag mijn vermoeide ogen en de pukkel op mijn wang. Ik voelde me belachelijk en naakt. Van buiten en van binnen. De stemmetjes in mijn hoofd haakten daar meteen bij aan en kakelden: ‘Begin morgen maar. Wat sta je daar nou! Het helpt toch niet… wat een stom idee!’ En zonder iets te zeggen verliet ik de badkamer.

De volgende dag deed ik een nieuwe poging. De stemmetjes tetterden weer: ‘Marieke, dit helpt niet! Je hebt geen tijd. Doe het later maar. Straks kan iemand je nog horen! En trek wat aan…’
Ik keek naar mijn naakte lijf, droogde me snel af en vloog de dag in. Ik negeerde de spiegel. Verzon smoesjes. Ik kon de oefening écht niet doen met mijn tandenpoetsende dochter naast me, dat zou veel te veel afleiden. En wat zou ze wel niet van me denken? Dat ik gek geworden ben?

Maar diep van binnen wist ik wel beter. Hoe zou het zijn de spiegeloefening júist te doen met mijn tandenpoetsende dochter naast me? Die gedachte liet me niet los. En ik besloot het te gaan doen. Vooral voor mijn kinderen en ach vooruit… een beetje voor mezelf.

De eerste dagen oefende ik alleen. Fluisterend, dat wel. Maar ik deed het. ‘Ik hou van jou… Marieke’. Een zucht volgde. Het fluisterende piepstemmetje veranderde in mijn acteerstem. Ik sloeg ook wel eens een dag over. Maar na een dikke week, durfde ik het hardop te zeggen, waar mijn dochter bij was.

“Mama oefent om meer van zichzelf te gaan houden”, verklaarde ik. Ik keek naar mezelf in de spiegel, en daarna naar Liene. Even twijfelde ik, maar toen zei ik het. “Ik hou van jou… Marieke”. Liene keek me aan en glimlachte. En ze ging door met waar ze mee bezig was.

Eerlijk is eerlijk, ik voelde me gemakkelijker als ik alleen oefende. Toch ging ik door met oefenen, ook waar Liene bij was. Een week later was ik aan het douchen. Liene stond alleen voor de spiegel haar tanden te poetsen. Ineens hoorde ik haar vol overgave zeggen:
“Liene, ik hou van jou.”
Ondanks de warme waterstralen kreeg ik overal kippenvel. Ik vouwde mijn handen dankbaar ten hemel, stapte de douche uit, ging naast haar staan en keek naar ons, in de spiegel.

“Marieke, ik hou van jou”, zei ik.
“Liene, ik hou van jou”, zei Liene.
“Marieke, ik hou écht van jou”, zei ik.
“Liene, ik hou écht van jou”, zei Liene.

En ik zuchtte, heel erg diep. En we lachten. Heel erg hard. We zeiden het nog een paar keer. En we zeiden dat we van elkaar hielden. En we sprongen door de badkamer.

Natuurlijk hoefde Liene dit niet te leren. Dat wist ik eigenlijk al lang. Maar toch, voor als ze de zelfliefde ooit niet meer zo kan voelen, dan hoop ik dat dit cadeau aan mijzelf ook voor haar goed uitpakt. Zelfliefde, want een prachtig cadeau. Ik durf het tegenwoordig hardop te zeggen. Ik hou van mezelf!

En ik wens het jou ook toe.

 

Ps:
Vind je het lastig “Ik hou van jou” tegen jezelf te zeggen? Begin dan met: “Vandaag open ik mijn hart voor jou”

Gaat het al beter? Dan kun je de zin ook vervangen door: “Vandaag ben ik bereid van jou te leren houden.” Of “Vandaag ben ik bereid van mijzelf te leren houden.”

Lukt “Ik hou van jou” zeggen al aardig? Oefen dan met “Ik hou van mezelf”.

Je kunt je handen op je hart leggen als je dat prettig vindt. En… vraag de engelen om hulp! Zij staan graag voor je klaar.

Wil jij leren jezelf lief te hebben? Dan is een Pakketje Liefde iets voor jou. Een Pakketje Liefde is een boodschap van de engelen, speciaal voor jou. De brieven zijn speciaal op jou afgestemd en helpen je het licht in jezelf weer te vinden. Alles geschreven met de hand op speciaal postpapier en kaarten. Zin in zo’n cadeau aan jezelf? Kijk gauw hier! In de wek van Valentijn kun je ook zo’n pakketje winnen. Like daarvoor mijn Facebookpagina en zet even onder het bericht dat je mee wilt loten!

 

2 Replies to “Het grootste cadeau aan jezelf (en anderen)”

  1. Wat ben je een bijzonder nichtje!xxx

    1. dankjewel lieve Joan 🙂

Geef een reactie