#levenswens 6: doe wat je wilt!

Nathaniel kijkt me lachend aan. Daar ben je weer Marieke!
Ja, zeg ik, daar ben ik weer.
Je was ineens weg, en toen kwam je ook niet terug.
Ik kwam niet omdat ik het druk had, mompel ik.
Druk Marieke?, met wat?
Met werken. En voor mijn gezin zorgen. Ik wil mijn ramen nog zemen en…
Nathaniel legt zijn hand op mijn mond.
Stop Marieke, zegt hij liefdevol maar duidelijk. Stop.
Dat is zoiets vreemds aan mensen! Zijn ogen twinkelen.
Ik kijk hem schuldbewust aan. Levenswens 6 zeker?, vraag ik.
Levenswens 6 ja. Doe wat je wilt.
Maar… begin ik… ik hou toch van mijn werk? En ik vind het ook niet erg af en toe de ramen te zemen!
Nathaniel kijkt me aan. Hij trekt een plagerig gezicht.
Waarom geef je jezelf dan op de kop? Waarom mopper je dan zo op jezelf in gedachten?
Ik kijk naar de grond, haal mijn schouders op.
Omdat ik soms méér zou willen doen dan ik nu doe.
Is dat zo?, vraagt Nathaniel.
Ik kijk hem aan en voel eens diep in mezelf.
Nee, zeg ik, je hebt gelijk. De zin in ramen zemen was nog niet zó hoog dat ik er echt aan ben begonnen.

Nathaniel lacht.
Zo is het Marieke. Je had er nog geen zin in, daarom heb je het nog niet gedaan. Er komt een dag dat je denkt: héé laat ik de ramen eens zemen. En dan doe je dat met plezier, en snel.
Ik knik, zo werkt het vaak ja.
Nathaniel gaat verder.
Als jij jezelf nou had gedwongen de ramen te zemen… de keuze om ramen te zemen gemaakt had uit angst… om als een sloddervos bestempeld te worden, of lui te worden genoemd… of vanuit de overtuiging dat dat toch moet eens in de zoveel tijd, en zeker wanneer je nét een nieuwe werkkamer betreedt…. Dan doe je dus iets vanuit angst, niet vanuit liefde. Dan had het veel energie gekost, en lang geduurd. Je had de klus geklaard, maar was wellicht daarna in tijdnood gekomen met andere taken en bovendien, was je zo moe in je armen dat je ’s avonds geen pap meer kon zeggen.
Ik lach. Zo werkt het echt, ik begrijp precies wat je zegt. Ineens zie ik de grap ervan in.

Maar… begin ik twijfelend, ik kan toch niet alleen doen wat ik wil?
Is dat zo?, vraagt Nathaniel met een liefdevolle lach.
En ik voel eens diep in mezelf.

Dit is een tekstje uit de aantekeningen die ik maakte voor mijn nieuwe boek. Herkenbaar? Laat het me weten! Ik hoor je graag.

Geef een reactie