Appelstroop-angst

Het is zover: het tijdperk van verdacht kleverige vlekken op de vloer, vieze babyrompermouwen en het plastic tafelkleed is aangebroken. Liene eet mee aan tafel!

Eten is zeg maar echt een dingetje van mij. Tenminste, sinds een paar jaar. Op mijn veertiende gaf ik mijn zakgeld uit aan zakken Chocotoff of Dropstaafjes. Ik wist nog niks van geraffineerde suikers, stijgende bloedsuikerspiegels en suikerdips. Inmiddels eet ik (bijna) geen geraffineerde suikers meer, omdat ik merk dat ik ervan uit balans raak en het gevoel heb niet genoeg bij mijn gevoel te kunnen blijven (klinkt logisch toch? 🙂 ). Sinds ik me steeds meer verbonden voel met alles wat leeft, eet ik ook geen dieren meer. Hoewel dat ooit dus anders was, ben ik me tegenwoordig bewust van alles wat ik in mijn lichaam stop. Van de groentesmoothie bij het ontbijt tot die halve zak chips ’s avonds voor de televisie.

Bij mijn zoektocht op internet over wat anderen hun kroost te eten geven, stuitte ik op tenenkrommende informatie en meningen. Na het lezen van een forum over borstvoeding voelde ik me haast een slechte moeder toen ik Liene met vier maanden vast voedsel wilde gaan geven. Ergens anders las ik het andere uiterste: babyvoeding uit een potje zou net zo gezond zijn als vers gekookte groenten. Ook het argument ‘Kijk maar wat er te koop is in de winkel: dat mogen baby’s dus allemaal al hebben’ vond ik nogal ondoordacht. Als mijn achternaam Nutricia zou zijn, zou ik het er vast mee eens zijn.

Ook over de manier van eten geven wordt veel geschreven. Zo heb ik een boek waarin staat dat alles in de staafmixer gepureerd dient te worden. Zelfs het eten voor dreumesen van een jaar oud, die naar mijn idee toch echt al tanden hebben. Ook las ik op internet over de rapley-methode, waarin je alles (maar dan ook alles) in hele stukken aan je kind aanbiedt.

Ik twijfelde of ik moest wachten met het geven van groente en fruit tot Liene 6 maanden was. Om de kans op allergieën en darmklachten te verkleinen, schijnt dat beter te zijn. Maar toen ze met 4 maanden zelfs na een liter melk per dag ’s nachts regelmatig wakker werd van de honger, ben ik gestopt met lezen over anderen, en naar Liene zelf gaan kijken. Ze keek nogal zuur bij haar eerste appeltje, maar al gauw hapte ze alles vrolijk weg: van witlof tot avocado en van wortels tot broccoli. Een geraspte appel van een lepeltje, een stuk banaan uit het vuistje. Een potje voor onderweg, en voor de rest alles vers. Helemaal rapley vond ik maar niks, waarom zou ik Liene een gaar gekookte afgekoelde stronk bloemkool geven terwijl ze het ons met bestek ziet eten?

Ik doe dus nu al vijf maanden zo maar wat. Dat bevalt Liene goed, want ze eet alles wat ze maar voorgeschoteld krijgt. Ze eet niet alleen alles, ze eet ook VEEL. Toch is daar ineens sinds een paar weken de Liene die kieskeurig wordt. De Liene die alles wil eten wat wij op ons bord hebben liggen. De Liene die een zure sinaasappel verkiest boven een zoet appeltje. De Liene die appelstroop lekkerder vindt dan kaas en kaas lekkerder dan amandelpasta. Maar vooral: de Liene die het graag Zelf wil doen. Ze wil geen pap meer van een lepel, maar boterhammen, rijstwafels en fruit uit het vuistje. Ze wil het oppakken, fijnknijpen, in haar haren smeren en ja, op de grond gooien…

Tot nu toe was er nog geen reden om me zorgen te maken over Lienes eetgedrag. Ondanks haar voorkeur voor appelstroop (van alleen maar appels, zonder suikerbietensap!) hield ze ook van gezonde dingen. Ik heb een behoorlijke vinger in de spreekwoordelijke pap natuurlijk, want ik geef haar ook nog geen ongezonde dingen. En daar komt mijn angst om de hoek… want wat als ze straks haar eerste Lange vinger krijgt? Zal ze dan nog omkijken naar mijn koekjes gezoet met tarwestroop die ik van plan ben haar straks te geven? Of als ze een Fruitella eet? Zal ze dan die gezellige doosjes met rozijnen ook wel willen?

Eten is dus ook mijn valkuil. Mijn angst is dat Liene op haar veertiende net als haar moeder kilo’s suiker naar binnen zal werken. Of dat ze alleen maar boterhammen met hagelslag eet en ’s nachts haar bed uit komt op een lik uit de pot met chocoladepasta te halen. Want ja, dat deed ik soms. Gelukkig hebben mijn ouders mij nooit gezegd dat ik dat niet mocht. En gelukkig weet ik dat ik ook appels en groente at op mijn veertiende. Mijn ouders lieten me vrij en vertrouwden erop dat ik wel wijzer zou worden op een dag. Een jaar of vijftien later werd ik dat ook ;-).

Ik roep altijd zo hard dat Liene haar eigen weg mag bewandelen, en dat ik mag vertrouwen op haar keuzes. Kinderen zijn spiegels, bla bla bla. En natuurlijk, ook bij voedsel gaat het om balans. Het is heus geen ramp om hagelslag op je brood te eten. Zolang het maar niet alléén hagelslag is. En zolang Liene nog vol interesse naar mijn groene ochtendsmoothie kijkt, probeer ik maar op haar innerlijke wijsheid te vertrouwen.

Vandaag was ik bij het consultatiebureau. Daar kreeg ik te horen dat ik Liene toch echt een fles melk minder moest gaan geven. ‘Als ze honger heeft dan geef je haar toch gewoon twee boterhammen?’, was het advies. Daar zit ik dan aan tafel met Liene. De halve boterham met amandelpasta ligt al op de grond. Die andere halve met kaas volgt al snel. Als ik haar dadelijk geen fles met melk geef, weet ik al dat we er vannacht uit moeten voor een hongerig huilend meisje. Maar ik houd vol. Ik geef haar nu geen boterham met appelstroop. Want dat zou niet slim zijn. Toch? De spiegel wordt groter en groter. Nee, ik pak niet de appelstroop, ik pak niet de appelstroop, niet de appelstroop…

Dan bedenk ik ineens dat Liene niet de enige is met innerlijke wijsheid. Weg met het advies van de consultatiebureau-arts. Ik pak de fles en zie Liene lachen.

  • Lees hier over het verschil tussen geraffineerde en ongeraffineerde suiker op SuikerWijzer.nl
  • Lees hier meer info over de introductie van vast voedsel aan je baby op de site van het kenniscentrum borstvoeding.
  • Lees hier over de Rapley-methode op de site van ecomama.

5 Replies to “Appelstroop-angst”

  1. Margreeth zegt:

    Wat herkenbaar. Al die overwegingen. Al die moeilijke keuzes……..
    Ik ben nog steeds erg gelukkig dat ik er 15 jaar geleden voor heb gekozen om inderdaad zo snel mogelijk zo veel mogelijk verschillende vruchten en groenten te geven. Daarbij natuurlijk kijkend wat ze lekker vonden. Hoeveelheid was altijd ingewikkeld, ze aten van jongs af aan gewoon door. Nog steeds zijn mijn jongens “makkelijke” eters!

  2. Merle Peeters zegt:

    Wat leuk geschreven. Ik zal er veel aan hebben aangezien mijn kleine meid nu 2 maanden is. Ook fijn te weten hoe dat zit met de suiker! Ik ben benieuwd hoe het liene af gaat, maar dat lees ik binnenkort wel? Haha. Groetjes Merle (oude oppas Noor)

  3. Goed bezig!
    Ik lees zo graag wat jij schrijft; het leest zo vanzelf!

  4. Marieke zegt:

    Hee Merle,
    Wat leuk dat je meeleest en ook dat je een meisje hebt! Genieten he, die eerste lachjes 🙂
    Groetjes en dankjewel voor je reactie!
    Marieke

  5. Marieke zegt:

    Hoi Margreeth!
    En jouw jongens groeien goed, haha! Dankjewel voor je reactie. Ik hoop dat ik er over 15 jaar ook zo relaxed aan terug denk!
    Groetjes, Marieke

Reacties zijn gesloten.