Balanceren

Mijn dochter houdt van over randjes lopen. Stoeprandjes, plantenbakrandjes, muurtjes en richeltjes… ze klautert erop en gáát. Eerst klom ze op een richel en pakte ze altijd meteen mijn hand, zodat ik haar kon begeleiden naar de overkant. Maar steeds vaker heeft ze mijn steuntje niet meer nodig. Dan gaat ze alleen. Zet ze voetje voor voetje, met een geconcentreerde blik op haar roze slippers en de evenwichtsbalk voor haar. Ze zwiert met haar armen en zingt er luidkeels een lied bij. Als ze weer op de grond staat buigt ze, want gevoel voor theater heeft ze ook.

Ik ben trots op haar. Natuurlijk, omdat ze mijn dochter is en moeders nou eenmaal altijd trots zijn op hun kroost. Ook omdat ze alleen over een randje durft te lopen en te balanceren. Omdat ze zo lekker vrij is en haar stem laat galmen over straat.

Maar vooral ook, omdat ze het aandurft om de ene keer een losse vinger te pakken en de andere keer een stevige hand te vragen. Om de ene keer uit te durven glijden en de andere keer helemaal alleen, met een grote glimlach aan de overkant te komen. Omdat ze wéét wat ze nodig heeft op dat moment.

Maar wat is dat nou, balans? En hoe weet je wat je nodig hebt? Die vragen heb ik mezelf vaak gesteld. Vooral wanneer de balans ver te zoeken was en ik als een oververmoeide stresskip orde probeerde te scheppen in mijn op dat moment chaotische leven. Ooit mocht ik voor een cursus opschrijven wat mijn ‘survivalkit’ was voor in moeilijke tijden. Wat moest ik mezelf verplichten te gaan doen als ik het niet meer zag zitten en ik me neerslachtig voelde?

In mijn survivalkit zitten gezond eten, mediteren, wandelen in het bos, yoga doen en zingen. Nou klonk dat toen al lekker makkelijk. Als vijf wijd open deuren achter elkaar. Maar inmiddels weet ik dat het werkt. Want zo simpel is het dus wél.

Laatst was het weer tijd mijn survivalkit tevoorschijn te halen. Mijn hele lijf deed pijn en ik sliep slecht, mijn hoofd zat vol met van alles. Ik voelde mijn voeten niet, omdat ik zo in mijn hoofd zat. Ik voelde mijn grenzen niet, omdat ik er zelf overheen ging. Ik had een intensieve tijd achter de rug. We waren verhuisd, ik was bevallen. Ik probeerde mijn werk te doen in de slaapjes van Merel, te spelen met Liene en tegelijkertijd het huishouden te runnen. Ik sjouwde met huisraad en dozen, vanwege de verbouwing in ons huis. Ik was in de eerste weken van Merels komst tegen wat oude pijnen aangelopen en daarmee aan de slag gegaan. Had dus hard aan mezelf gewerkt en was daar nog steeds mee bezig. Alles om mezelf, maar vooral mijn lieve kinderen te helpen, bij te staan, een zo goed mogelijke mama te zijn.

En dáár zat het hem dus óók in. Het perfect willen zijn. Een perfecte mama, een perfecte vriendin, een perfecte vrouw. Daarnaast wilde ik óók mijn werk nog oppakken en perfect doen, want dat ben ik toch verplicht! Aan mijn lezers, uitgevers, klanten, de wereld? Sohee. Leg de lat even honderd meter hoog. Nu houd ik wel van klimmen en klauteren op grote hoogten, dat wel. Maar een lat die zó hoog ligt, daar durft toch geen mens overheen te lopen?

Ergens in mijn achterhoofd hoorde ik een stemmetje: ‘survivalkit! Survivalkit!’. Na een paar dagen dit stemmetje te hebben genegeerd (want: survivalkit? Wat een onzin!), kon ik er niet meer omheen en landde ik ’s avonds op mijn yogamat. Met iedere ademhaling voelde ik me weer landen op de grond. Landen in mijn lijf. Landen in mijn leven.

‘Hier mama, dan krijg je een hand’, zegt mijn dochter een paar dagen later. Ze legt haar handje in de mijne. Ik balanceer over een niet zo hoge boomstronk. Mijn dochter staat op de grond en leidt me naar de overkant. Soms is het goed om de lat wat lager te leggen. De uitgestoken hand te pakken. De tijd te nemen om naar de overkant te komen. Onderweg van het uitzicht te genieten. Want ineens voel ik dat ik één heel belangrijk ding was vergeten om in te pakken destijds. Iets wat ik juíst nodig heb om mijn weg te vervolgen, om mijn pad te lopen. Om te balanceren en vooruit te komen. Namelijk simpelweg: plezier hebben.

Ik kijk naar mijn dochter, zwier met mijn armen voor de balans en spring dan theatraal op de grond. Mijn dochter beloont me met applaus. Ik adem uit, voel mijn kaken ontspannen en lach. En maak een diepe buiging.

2 Replies to “Balanceren”

  1. Lieve Marieke, na dit te lezen schiet ik vol, ook mijn lijf is op dit moment niet het mijne, maar jou wijze raad geeft mij stof tot nadenken, ook ik moet meer aan mijzelf denken, en weer plezier in alledag krijgen! Dank je voor je mooie woorden xxx

  2. Marieke van Riel zegt:

    ach… mooi mens. Hopelijk voel je je weer snel zoals je je wilt voelen en zoals je bent… lief zijn voor jezelf he. <3 Liefs, Marieke

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.