De Wet van Waf

de wet van wafGisteren aan het eind van de dag gebeurde iets dat er een keer van moest komen… we verloren de lievelingsknuffel van Liene. Na wat boodschapjes gedaan te hebben, hoorden we haar in de auto vragen: ‘waar is Waf?’ En meteen gingen bij ons alle alarmbellen rinkelen.

Waf is kwijt! Waf is kwijt! Oh nee he, waar is dat beest, die vinden we nooit meer terug. Een zoektocht in het donker later werd dat wat we verwacht hadden werkelijkheid: we vonden hem niet terug. Tot vanmiddag…

Met een boterham in mijn hand dacht ik net… Ik Ga Waf Zoeken. Ik rijd naar de parkeergarage, loop de route nog eens en ik ga Waf zoeken. Zo gezegd, zo gedaan. Op straat zag ik niks. En ineens zag ik pas hoeveel winkels er bestaan, met een berg rommel erin. Maar dat terzijde.

‘Heeft u een knuffel gevonden?’ Vroeg ik in winkel 1. Met als antwoord: ‘Nee, niks gevonden. Sorry.’
Winkel 2. Heeft u een knuffel gevonden? ‘Nee sorry, oh wat erg voor je dochter.’
Winkel 3: ‘Nee, succes. Ik hoop niet dat iemand hem heeft weggegooid.’
Weggegooid?, dacht ik. Natuurlijk heeft niemand Waf weggegooid. Ineens viel me op wat ik had geantwoord aan de winkeliers. Ik hoorde het mezelf nog zeggen: ‘Oké jammer, dan zoek ik verder.’

En het kwartje viel.
‘Dan zoek ik verder.

Dat betekent, als je uitgaat van de wet van de aantrekkingskracht, dat je blijft zoeken. Waarom zou je iets terugvinden als je je aandacht richt op zoeken? Ik mocht mijn aandacht anders richten. Weer een lesje geleerd…

Dus daar ging ik op naar winkel 4, vol goede moed. Na het: ‘nee sorry, niet gevonden…’ antwoordde ik: ‘Oké dankjewel, dan ligt hij ergens anders.’ Bij winkel 5 en 6 antwoordde ik hetzelfde, ik kreeg er zelfs lol in.
In winkel 7 zei iemand: ‘Je vindt hem vast terug.’ En ik zei: ‘Dat klopt. Hij ligt ergens. De vraag is alleen nog: waar?’

Toen ik buiten stond, pakte ik mijn telefoon. Ik stelde in mijn hoofd diezelfde vraag: Waar is Waf? En mijn vingers typten: k-i-j-k-i-n-j-e-a-u-t-o.

Resoluut draaide ik me om. Zonder twijfel liep ik naar de parkeergarage. Met stevige stellige stappen: dankjewel dankjewel dankjewel.

Nog even liet ik me afleiden door een vals stemmetje in mijn hoofd: waarom heb je hem daar gisteren niet gevonden dan? Hij ligt er niet hoor, hij ligt er niet. Maar meteen wist ik dat dat stemmetje onzin sprak, en ik maande de stem tot stilte. Gisteren wilde ik zoeken, in plaats van vinden. En nu heb ik Waf gevonden.

De kofferbak van de auto ging open. Ik rommelde onder de theaterspullen van mijn lief. En ja hoor, daar lag Waf. Lekker te relaxen, tot ik dit lesje had geleerd. Dank Waf. Dank aan de wet van Waf, uhm… de wet van de aantrekkingskracht. Ik oefen nog even door!

Ik heb je door!

En dank aan iedereen, (inclusief de Heilige Antonius, die beste vrind 😉 ) die mee heeft geleefd, gezocht én gevonden! Jullie zijn geweldig.

5 Replies to “De Wet van Waf”

  1. …en het is een konijn…?

  2. hahaha ja Joscha. Die discussie is lang geleden al als gesloten verklaard 😉

  3. Wauw, gaaf!

  4. Mooi!

  5. Wat een mooie les zo grappig beschreven

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.