Heldere kijk

Liene is een wakker meisje. Al vanaf dag één kijkt ze nieuwsgierig de wereld in. Haar blik zegt: ‘ik wil overal bij zijn’, ‘ik denk er het mijne van’ en ‘mij maak je niks wijs’. Haar ogen zijn vaak het eerste waar mensen iets van zeggen. Zelfs de postbode die vorige week aan de deur kwam zei ‘sohee, die ogen’ in plaats van ‘goedemiddag, ik heb een pakketje voor u.’

Lienes ogen lijken alles op te slurpen. Liene kijkt en kijkt en kijkt en kijkt. En als ik haar zo zie kijken, word ik hartstikke moe. Zelf word ik behoorlijk onrustig als er te veel om me heen gebeurt. Ik kan geen gesprek voeren met een televisie die aan staat op de achtergrond en ik word haast ziek van Franse supermarkten met schappen vol spullen. Soms wordt Liene ’s avonds zomaar wakker. Dan moet ze enorm hard huilen en is ze ontroostbaar. Ze huilt dan met haar ogen half dicht en haar handen wijd open, alsof alleen op die manier alle drukte uit haar lichaam weg kan stromen.

Misschien projecteer ik mijn eigen gevoeligheid wel op haar en klopt er helemaal niks van die theorie. Misschien horen die huilbuien bij een fase die weer overgaat. Toch zei laatst mijn moeder ook: ‘Misschien is het Lienes manier om dingen te verwerken. Ze krijgt op een dag volgens mij veel meer mee dan wij denken’. Ik denk dat ze gelijk heeft.

Ik geloof dat Liene een oude ziel heeft. Niet alleen Liene, maar alle kinderen die tegenwoordig geboren worden. In die kinderlichamen huizen oude zielen die al veel levens op aarde hebben meegemaakt. Natuurlijk moeten ze in dit leven hun ontwikkeling van baby tot volwassene nog maken. Maar diep van binnen zijn ze net zo oud of misschien nog wel ouder en wijzer dan wij.

Laatst liep ik met Liene in de wandelwagen naar de supermarkt. Liene was al erg lang wakker en had nog niet veel geslapen die dag. ‘Doe toch lekker je oogjes dicht meisje’, moedigde ik haar aan. ‘Als je af en toe uitrust, kun je daarna veel fijner spelen.’ Natuurlijk deed Liene haar ogen niet dicht. In tegendeel: ze leek me juist nog doordringender aan te kijken. Ik werd er zelfs een beetje ongemakkelijk van. Haar ogen vertelden mij namelijk precies dat wat ik zelf even was vergeten: ‘Mama, zou je zelf ook niet af en toe even in een stoel gaan zitten met een kopje thee?’

Oh ja. Een wijze ziel in een babylichaam. Dat wordt nog wat als Liene gaat praten…

2 Replies to “Heldere kijk”

  1. Oh, Marieke, wat kun je toch heerlijk schrijven; zo licht en luchtig (als windkracht mee) en dan zo’n grappige punch- line (alsof het zonnetje even doorbreekt)!
    Liefs, Teja

  2. Dankjewel Teja!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.