In de ban van de broer

In het jaar voor ik zwanger werd van Liene, is mijn kijk op het leven behoorlijk veranderd. Ik heb mijn gevoelige kant mogen ontdekken. Dat ik stemmingen goed aanvoel, wist ik al langer dan vandaag. Maar dat ik méér kan voelen dan de gemiddelde persoon, dat was voor mij wel even een verrassing. (En een angst, maar dat terzijde). Met méér bedoel ik energieën in andere niveaus.

In een meditatie ontmoette ik een meisjesenergie. Over haar schreef ik al eens in dit blog. Later ontmoette ik haar weer en was er ook een jongetjesenergie bij. Ik wist meteen dat die twee bij ons hoorden. Ze voelden heel vertrouwd en ik voelde enorm veel liefde voor hen. Ik noem ze energieën, omdat ik geloof dat ze echt uit energie bestaan en ik er met mijn eigen aardse verstand een beeld aan gaf en het etiket ‘ongeboren ziel die zich klaarmaakt voor een nieuwe reis naar de aarde’ op heb geplakt. Er zijn nu vast mensen die vinden dat ik een wel heel goede fantasie heb. Die mensen geef ik geen ongelijk. Ik kan ook niks bewijzen over de echtheid van mijn ervaringen en daar gaat het ook niet om.

Laatst zaten we met zijn drietjes aan tafel. Liene lag lekker op de grond te spelen. Ineens vroeg Noortje of ik nog een baby wilde. Dat ik zelf voel dat er nog een jongetje in de lucht hangt oké, maar dat had ik haar natuurlijk niet verteld. Ik antwoordde dat ik nog best wel een keer een baby zou willen. ‘Een broertje,’ zei ze heel stellig. ‘Ik wil een broertje’.

Omdat Noortje al vaker dingen uit de lucht haalde die klopten (zoals namen van overleden familieleden die zij niet heeft gekend), was ik best blij met haar stellige wens. Toen ik zwanger was van Liene wilde ze namelijk per se een zusje, want broertjes zouden alleen maar plagen. Ik zei toen altijd wijs dat broertjes ook heel lief zijn en dat echt niet alle broertjes plagen. Dat ze nu per se een broertje erbij wil, vond ik toch een soort bevestiging van mijn eigen gevoel.

En nee, ik ben niet zwanger. Ik heb ook geen idee wanneer die behoefte er zal komen, op dit moment ben ik nog veel te druk met die lieve baby die me geen moment verveelt. Bovendien hebben we helemaal geen extra slaapkamer meer over. Want tja, mocht hij in een vorig leven al eerder met mij en zijn acht zusjes in één bedstee geslapen hebben, wil ik hem dit keer toch wel wat beters geven 😉

Toch voel ik soms dat hij er is. Als ik met mijn lief zit te kletsen over het leven. Of als we met zijn viertjes thuis gek aan het doen zijn. Zijn energie voelt anders dan die van Liene destijds. Die van Liene was warm en zacht en rustig. Die van dit jongetje is blij, licht en ongecompliceerd. Het voelt alsof hij wel in is voor een geintje. En dat laatste vind ik wel een beetje spannend. Ik ben namelijk ook wel in voor een geintje, maar ook best wel een ietsepietsie in de ban van de broer. Bij de uniseks kleertjes die Liene niet meer past, denk ik: bewaren maar. En ook zie ik overal leuke blonde jongetjes lopen. Voor hetzelfde geld is hij helemaal niet van plan om opnieuw geboren te worden, maar blijft hij als energievorm bij ons, de rest van ons leven. Of hij komt alleen als hij niet in een boekenkast hoeft te slapen. Of hij komt wel, maar dan als meisje. Dat kan natuurlijk ook nog. Misschien krijgt Noortje dan toch gelijk dat broertjes alleen maar plagen…

Boeken over kinderen en ongeboren zielen:
Zielskinderen, Walter Makichen
Door de poort van geboorte, Elleke van Kraalingen
Zwanger met lichaam en ziel, Susan Smit

3 Replies to “In de ban van de broer”

  1. Mooi! En stoer, dat je dit hier gewoon schrijft.

  2. ik vond het eerlijk gezegd ook best stoer van mezelf 🙂

  3. inge kooistra zegt:

    Mooi verhaal, heel herkenbaar nu met een jongen en een meid!!
    Fijn dat je er met zo’n blog open over kan praten, ik vind dat meer mensen dit moeten weten, want een moedergevoel klopt heel vaak!!
    Geniet van je kleine meid, want het gaat al zo snel!!
    Liefs
    Ing

Reacties zijn gesloten.