Jubileumtoespraak

1 oktober. Tien jaar geleden startte ik officieel mijn eigen bedrijf. Klaar met de kunstacademie en bijna mijn studie journalistiek afgerond. Nieuwsgierig en popelend van ongeduld naar de wereld die ik nog te ontdekken had.

Een van mijn eerste échte betaalde opdrachten was een klus voor uitgeverij Kosmos om vier stedengidsen te fotograferen. Met een voorschot op het honorarium en een vliegticket naar Barcelona op zak voelde ik me enorm rijk en bevoorrecht. Dit was nog eens leven!

In de jaren daarna deed ik veel andere dingen. Ik fotografeerde nog meer, van portretten tot bruiloften tot binnenhuisarchitectuur. En ik schreef. Blogs. Voorzichtige gedichtjes. Liedjes. Ik werd hoofdredacteur van de Straatkrant van den Bosch. Ik werd redacteur van kinderbladen. Ik maakte filmpjes, televisienieuws, lesmethodes en artikelen. Ik maakte interviews met prachtige mensen. Met natuurfreaks, bejaarden, brugwachters, musicalsterren en leraren, verslaafden, goeroes, zangers. Ik stortte me in hun levens door op reportage te gaan. In een krakerige nachtbus naar een demonstratie tegen kernenergie in Parijs. Met een filmploeg naar een nachtelijk hardrock-Halloweenfestival. Naar clownerieles. Op reis met een kunstproject over een vluchtelingenboot. Naar de luchtverkeersleiding op Schiphol. Naar tentoonstellingen, theaterfestivals en naar het water van de Binnendieze om mee te doen met mijn zelf bedachte muziektheaterstuk. Met hart en ziel en ja, soms ook met tegenzin. Van hot naar her en terug.

En overmorgen komt mijn eerste boek uit. Waarvoor ik nergens heen hoefde, behalve naar de stilte in mezelf. Ik ging op reis in mijn hoofd, naar personages die ik zelf mocht bedenken en plekken die ik zelf kon scheppen. Zoals het dak van de wolken. Waar de bedden zacht zijn en het voelt als thuis.

En daarom kijk ik nu terug. Naar al die wegen die leidden naar hier. Naar al die hobbels en kuilen, die hoogtepunten en vergezichten. Op dit moment geen vliegticket op zak. Maar ik hoef nu ook niet zo nodig weg. Want in verhalen kan ik reizen. Naar vroeger en de toekomst. Er hangt nog genoeg moois in de lucht, klaar om opgeschreven te worden. En voor jullie, om gelezen te worden.

Ik popel van ongeduld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.