Kinderwensafstemming voor een lezeres

holding-hands-1317094 Lieve jij, Als ik me op jou afstem, voel ik dat je heel ongeduldig bent. Je bent blij dat deze kans op meer helderheid er ineens is en dat maakt je nieuwsgieriger dan ooit. Je vindt het lastig om soms goed te blijven voelen wat je nou wilt in het leven, omdat je in je emoties zo heen en weer geslingerd wordt. De ene keer bedenk je dat het klaar is met je kinderwens, dat je je er nu bij neer gaat leggen dat je kinderloos blijft. De andere keer voelt het toch echt alsof dat niet klopt, alsof er iemand is die je roept en tegen je zegt, al fluisterend in je oor: ik kom heus wel hoor!

Je voelt dan ineens zo’n liefde en je vraagt je dan af waar die liefde vandaan komt. Zijn het je gedachten of je verlangens? Of is het echt een ziel die tegen je spreekt? Lieve jij, je weet heel goed wat het is en wie het is. Jullie band is namelijk sterker dan je met je hoofd kunt bedenken. Jullie connectie gaat al eeuwen terug, ook al is er zoals je weet geen sprake van tijd en ruimte. Jullie zijn verbonden met elkaar, dat waren jullie en dat zullen jullie blijven. Op wat voor manier dan ook.

Meteen als je dat hoort, verstar je weer van angst. ‘Op wat voor manier dan ‘ ook, hoe kun je dat allemaal vertalen? Je zit meteen weer in je hoofd, voelt dat je dat niet hoeft te doen, dat je je geen zorgen hoeft te maken maar toch doe je dat, omdat het nou eenmaal iets is dat je al zo lang doet. Je hebt vervelende en teleurstellende dingen te horen gekregen in het ziekenhuis. En hoewel je zelf het gevoel hebt dat ook daar iets aan te doen is, weet je niet waar te beginnen. Je tobt en tobt en bent bang dat de ziel die je om je heen voelt, het kindje dat in je oor fluistert, wellicht gewoon altijd daar zal blijven waar het zich nu bevindt.

Lieve jij, dat hoeft niet, en dat mag je vanaf nu gaan ervaren. Jij bent degene die je leven vormgeeft. Jij mag je eigen keuzes maken. Je maakt die in deze samen met je partner. Maar de ziel die op dit moment bij je is en je hierbij helpt, wil ook graag dat je de keuzes maakt vanuit je hart. Gewoon omdat je voelt dat het mag, omdat het je fijn en veilig voelt om die keuzes te maken, om dat gevoel te volgen, om dat stemmetje te laten spreken, en te horen, ernaar te luisteren en hem te geloven.

De ziel die bij je is wil je hierbij helpen. Hij wil dat je nog meer los gaat laten in je hoofd. Natuurlijk weet hij ook dat de wereld anders is dan de plek waar hij vandaan komt, daarom helpt hij je ook. Je mag je steeds meer en meer gaan open stellen voor een wonder. Want dat wat jij diep van binnen voelt, kan werkelijkheid worden als je er zelf in blijft geloven. Jij voelt die aanwezigheid, jij en niemand anders. Laat je familie maar praten over de wegen die je dan maar moet gaan bewandelen.

Zolang die wegen voor jou nog niet goed voelen, mag je je eigen route bepalen. Praat met je partner hierover en vraag hem je te steunen door voor je op te komen in dit soort gesprekken. Zeker nu je in de fase komt waarin jullie beslissingen mogen gaan maken voor wel of niet gaan voor medische trajecten.

Lieve jij, je mag het zelf weten. Een medisch traject is niet slecht. Het zal je helpen daar te komen waar je heen wilt. Maar er leiden meer wegen naar Rome, en de weg van jouw hart is wellicht ook een aantrekkelijke route. Voel maar en vraag het je innerlijke stem. Vraag de ziel die je bij je voelt om je te helpen en de juiste keuzes te maken. Je mag erop vertrouwen dat je die tekens ook zult ontvangen, in welke vorm dan ook. Wellicht lees je ergens iets of zie je een berichtje voorbijkomen voor de zoveelste keer. Je mag erop vertrouwen dat dat tekens zijn, hoe meer jij die tekens gaat volgen, hoe meer je er ook in kunt gaan vertrouwen en bevestiging zult krijgen.

Lieve jij, je bent moe van het wachten en bent eigenlijk wel klaar ook. Je hebt geen zin meer in verdriet en wilt nu wel weten waar je aan toe bent. Als ik me dieper op je afstem zie ik dat je zin hebt om een paar grote boodschappentassen vol kinderkleertjes weg te gooien, de rivier in. Je staat aan de kade van een brede kolkende rivier en je huilt. Ik kom stil naast je staan en leg mijn arm om je heen. Je kijkt me met betraande ogen aan.

Lieve jij, zeg ik, je bent zo mooi. Hoe komt het dat je nu zo moet huilen? Je huilt en huilt en huilt en ineens zie ik dat de tassen vol zitten met kleertjes die niet van deze tijd zijn. Het zijn oude kleertjes, een beetje engels-achtig, zo uit de negentiende eeuw. Je huilt en huilt en je laat me een beeld zien van een jonge moeder met lange haren die zit te borduren of iets. Je zit te borduren en ook in het beeld zie ik dat je huilt.

Ik vraag je wie de vrouw in dit beeld is. Je vertelt me dat jij dat was in een vorig leven. Dat jij dat was, dat jij zwanger was en op het laatste moment je kindje af hebt moeten staan, terug hebt moeten geven. Dat het niet helemaal volgroeid was en door een fysiek iets niet op de juiste manier geboren kon worden en uiteindelijk stierf. Ik zie je huilen en huilen, nu en toen. Je hele borduurwerkje is nat.

En dat is de reden daarom je nu hier staat met deze kleding?, vraag ik. Je knikt en kijkt me met betraande ogen aan. Ja Marieke, ik ben zo bang dat het dit keer weer gebeurt. Het blokkeert me helemaal. Ik vind het echt moeilijk te geloven dat het dit keer anders kan gaan. Het zit zo in mijn lichaam opgeslagen, die angst.

Ik houd je vast en dan zie ik hoe je stopt met het weggooien van de kleertjes. Je kijkt me weer aan en lijkt iets te hebben opgemerkt.
Marieke, zeg je, ik kan er natuurlijk voor kiezen deze kleertjes toch nog te gebruiken! Je lacht ineens en ik vraag je wat je bedoelt.
Nou, zeg je, ik ben gek als ik ze wegdoe, want ze zijn prachtig. Het was wat er toen blijkbaar mocht gebeuren, en dat is precies wat ik in dit leven ook mag leren. Dat de dingen gaan zoals ze mogen gaan. Ik knik en zeg dat dat wel een heel mooi inzicht is. Je lacht en lacht en terwijl je lacht zie ik ineens hoe de kleertjes die al in de rivier lagen, weer terug komen in je tas. Je stopt ze diep weg, propt ze erin en bent gehaast. Ik vraag je hoe het komt dat je nu zo’n haast hebt.

Ik mag erop vertrouwen dat ik ze nog eens nodig heb. Dat ze heus hun plek wel vinden. Dat ik ze toen niet kon gebruiken betekent niet dat dat nu weer zo gaat, zeg je. Je lacht weer en in de verte zie ik een meisje naar je toe komen. Ik zie hoe ze je hand pakt en ik zie hoe jij het opmerkt en haar herkent. Het is het meisje van toen, dat hier naast je staat. Je lacht en houdt haar stevig vast, jullie energieën vloeien samen in een hele mooie bel van liefde. Ik sta ernaar te kijken en ben ontroerd.

Marieke, zeg je, ik ben blij voor dat wat je me hebt laten zien. Ik zeg dat je het helemaal zelf hebt gedaan en dat je jezelf dus mag bedanken. Je lacht weer en knikt. Inderdaad, zeg je, dat is ook zo. Ik vergeet soms echt dat ik mijn leven bepaal, en niemand anders. Ik laat me soms echt door anderen te veel in een richting sturen. dat hoeft niet meer, zeg je en je kijkt vol liefde naar het meisje aan je hand.

Kan ik nog iets voor je doen?, vraag ik. Je knikt van nee. Het is voor nu even goed zo, zeg je. Dan zeg je nog eens gedag en loop ik weg. Jij en het meisje zwaaien me uit.

Lieve jij, je hebt een angst in je lichaam opgeslagen die helemaal niet meer bij je hoort. Hij hoort wel bij je, maar hij dient nergens meer toe in dit leven. Je mag er dus echt op vertrouwen dat het dit keer anders zal gaan, vertrouw op je gevoel en verwacht een wonder. Jij mag je eigen geluk bepalen, je eigen richting bepalen. Welke weg je ook gaat volgen, zorg ervoor dat je goed blijft luisteren. De tekens liggen voor het oprapen.

NB: Mijn idee is om met enige regelmaat hier op mijn site een afstemming te plaatsen die bedoeld is voor een lezer of lezeres. Ik haal de informatie uit de energie, en vertrouw erop dat degene voor wie de afstemming bedoeld is, deze ook leest… natuurlijk hoop ik ook dat het anderen inspireert. Alle berichten die gaan over Kinderwens kun je vinden onder de tag Kinderwens. Mocht je meer willen weten, lees hier verder of neem contact op!

2 Replies to “Kinderwensafstemming voor een lezeres”

  1. Lieve Marieke, wow.. wat een bericht! Hoewel dit bericht niet voor mij is bedoeld (geen partner, geen medisch traject op het moment), raakt het me wel heel diep. Dikke, dikke tranen en een diep verdriet borrelen ineens boven. Lichtelijk verbaasd, lees ik verder en laat ik het zijn.
    Dankjewel hiervoor, er wilde kennelijk iets geheeld worden. Zo ben ik weer een stapje dichterbij haar..
    Liefs, Anouchka

  2. Lieve Anouchka,’Ik wens je liefde en licht!

Reacties zijn gesloten.