Sleutels

padlock-172770_960_720Een jaar geleden zaten mijn lief en ik bij de notaris om de sleutels van ons huis over te dragen aan de nieuwe bewoner. Het weekend ervoor hadden we al onze spullen naar de opslag en ons tijdelijke logeeradres gebracht. Ik was vijf maanden zwanger, en we hadden nog geen nieuw huis.

De weken daarvoor had ik het me vaak genoeg afgevraagd: wat bezielde ons? Waarom deden we onszelf dit aan? Stel nou dat dit, en dat… dan zat ik daar te puffen bij mijn schoonmoeder! Toch had ik ook gevoeld, diep van binnen, dat het goed zou komen. Op wat voor manier dan ook. Dat we ons huis zouden vinden nog vóór de baby zou komen. En dat er, als dat toch niet zou lukken, ook vast een goede reden voor zou zijn.

We hadden al jaren gedroomd en rondgekeken en een halfjaar intensief gezocht. In die tijd dachten we al eens dat we het gevonden hadden. Dat was een paar maanden eerder, op een zonnige dag aan het begin van de zomer. We deden een tweede bezichtiging van een huis. Mijn man was al overtuigd, maar ik twijfelde steeds. Over de buurt, over de tuin. Het huis was fijn, maar diep van binnen voelde ik telkens: nee. Toch was dat die dag anders. Ineens zag ik de mooie jaren vijftig details in het huis. De mogelijkheden in de tuin. Onze dochter leek zich meteen thuis te voelen, de buurt leek tijdens een wandelingetje toch heel gezellig en na afloop gingen we picknicken in het bos vlakbij. Daar, terwijl we dennenappels in het water gooiden, zei ik: laten we er gewoon voor gaan. En we namen de beslissing om een bod te doen, ook al hadden we voor ons eigen huis nog geen koper. Die middag, na die beslissing, belde onze makelaar dat er een serieus bod op ons huis was gekomen. Niet veel later zat er een rode sticker op het bord aan onze gevel: Verkocht.

Soms is er in de energie eerst iets nodig, om iets anders in beweging te zetten… want een paar dagen later zei het stemmetje in mij toch weer ‘nee’. Het huis voelde toch niet helemaal voor ons. We lieten het huis voor wat het was. Eerst baalde ik dat we nu zo’n onzekere tijd tegemoet gingen. Maar daarna begreep ik pas wat er eigenlijk was gebeurd. Door onze beslissing om ervoor te gaan, kwam er beweging in de energie van de situatie, die al maanden vast zat. Het was nodig dat wij ‘ja’ zeiden, zodat we vérder konden. Dat die ‘ja’ later een ‘nee’ werd, was op dat moment niet van belang. Met de ‘ja’ hadden we een deur geopend. We konden weer vooruit.

Dat kom ik ook regelmatig in Luisterkind-afstemmingen tegen. Dat er in de energie iets in de weg zit, waardoor iemand het gevoel heeft stil te staan. Dat kan van alles zijn. Oud zeer vanuit jeugd of vorige levens. Door ‘ja’ te zeggen tegen die pijn, door het toe te laten, onder ogen te zien, kan het pas losgelaten worden. Soms is het ook gewoon de tijd nog niet. Dan mogen er eerst andere dingen gebeuren in iemands leven voordat er een antwoord kan komen. Maar wat ik uit ervaring weet, is dat een afstemming altijd helpt, altijd zin heeft. Of je dat nou meteen voelt, of drie maanden later pas. Het zet iets in gang, het opent deuren. Waarheen die ook leiden.

Soms staan er in een afstemming redelijk expliciete dingen. Dan vertelt een vrouw bijvoorbeeld dat ze haar werk helemaal beu is. Of… dat er in dit leven geen kindje komt. Op zulke momenten komt mijn ego in opstand: dit kún je niet schrijven, dat is té heftig… Toch ga ik dan door. Ik haal diep adem en keer terug naar mijn afstemming. Terug naar de vrouw met wie ik in gesprek ben. En dan luister ik naar haar verhaal. Zij vertelt namelijk precies dát wat ze op dat moment in haar leven nodig heeft om vooruit te komen op haar pad. Háár pad. Ze kiest zelf haar woorden en de toon. Aan mij de taak om goed te voelen of dit echt is wat ze wil horen op dit moment. Of ze echt op deze manier een deur wil intrappen, of dat ze liever met een sleutel de deur wil openen om hem op een kiertje te zetten.

Mijn ‘ja’ voor het huis werd toch een ‘nee’. De ‘nee’ van de vrouw, zou zomaar ook een ‘ja’ kunnen zijn. Want dat ze vertelt dat er geen kindje komt, betekent niet dat dat echt zo is. Het zou zomaar kunnen dat zij die harde woorden nodig heeft om iets los te laten, waardoor er juist iets gaat stromen en er wél een kindje kan komen. Waardoor ze door kan lopen op haar pad, waar dat pad dan ook heen gaat. Want hoe dat pad eruit ziet? Dat weet ik niet. Ik kan de toekomst niet voorspellen. Dat weet alleen zij, diep van binnen.

Net als dat ik diep van binnen wist dat er ergens een huis voor ons stond. Het huis, waar we altijd zouden willen blijven. Dichtbij stad en dichtbij bos, met een fijne tuin en ruimte voor ons allemaal om volledig onszelf te kunnen zijn. En dat gebeurde.

Precies een jaar geleden, stapten we bij de notaris naar buiten. We stonden sleutelloos op straat, en we lachten. Want het voelde lichter, ruimtelijker, bevrijdend. Alsof er plaats was gemaakt voor het nieuwe. Die middag (echt!) vonden we ons droomhuis. Dichtbij stad en dichtbij bos, met ruimte voor nieuwe deuren om te openen. We hadden met vertrouwen in de toekomst het oude losgelaten. En dat bleek toch onze sleutel.

 

Wil jij ook een Luisterkind-afstemming op jezelf of je kind laten maken? Mail  me dan! marieke@windkrachtmee.nl

pennetje

4 Replies to “Sleutels”

  1. Wonderlijk toch, dat leven?

  2. Prachtig verwoord Marieke.
    Hopelijk hebben jullie het erg naar jullie zin in dat “nieuwe” huis.

    Jeanne de Wit

  3. Marieke van Riel zegt:

    ja Joscha, heeeeel wonderlijk. Waar ja zeggen al niet goed voor is 🙂
    xxx

  4. Marieke van Riel zegt:

    Dankjewel Jeanne! We hebben het zeker goed hier. Heel dankbaar!
    Groetjes, Marieke

Reacties zijn gesloten.