Wat de merel te vertellen had

Alexas_Fotos Pixabay

De merel zat voor haar op de grond. Hij keek haar aan en spreidde toen zijn vleugels. Buik plat op de grond.

“Waarom doe je dat?”, vroeg de vrouw aan de vogel.
“Ik moet toch ook aarden”, zei de merel, “anders kan ik niet vliegen!”
En hij sloot zijn ogen voor een tijdje.

De vrouw keek naar de merel en voelde in zichzelf. Wat een waarheid, wist ze. En ze zette haar voeten eens stevig op de grond.

Dit tekstje schreef ik een paar weken geleden, toen ik even tien minuutjes in het zonnetje zat te mijmeren. Dat soort momenten zijn voor mij perfect om ‘gewoon wat binnen te laten waaien’, zoals ik dat noem. Ik vind het heerlijk op die manier intuïtief te schrijven.

En… ik leer er ook nog eens wat van. Want natuurlijk voelde ik intuïtief dat de boodschap van de merel voor mij bedoeld was. Het was een prachtig teken.

Wat ik doe met die tekstjes? Niks. Ik lees ze terug, want veel van deze staan in mijn dagboek. Of ik deel ze met jullie, zoals nu. Misschien gebruik ik ze later nog eens in een verhaal of boek. Wie weet waar deze merel nog heen vliegt (en stevig landt…)!

Wil jij ook beginnen met intuïtief schrijven en leven? Download dan mijn gratis e-book. Daarin vind je 7 tips om te starten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.