Wat je van een kind kunt leren #2

Een tijdje terug volgde ik bij Ubavka Jovanoska een cursus ‘inzicht in jezelf, verbinding met je kind’. Ubavka is een vriendin en een van de meest inspirerende vrouwen die ik ken als het gaat om positief opvoeden. Ik was al langer geïnspireerd door het idee dat kinderen je een spiegel voorhouden. Dat ze jouw gedrag, angsten of overtuigingen op de een of andere manier naar je terugkoppelen als je er iets aan mag veranderen.

Met een baby in mijn buik en een bijzondere, puberende stiefdochter in huis leek me dit een nuttige cursus. Voor mijn gevoel mopper ik soms wel wat te veel op Noortje en dat wilde ik naast de sfeer in huis verbeteren natuurlijk, perfectionistisch als ik ben, voorkomen als straks mijn eigen kindje er is…

Kinderen staan aan het begin van hun reis. Ze hebben een stevige basis en zijn nog niet bezoedeld met negatieve overtuigingen. Wij volwassenen jammer genoeg wel. In het pad dat we tijdens ons leven hebben afgelegd, kwamen we heel wat hobbels en gaten tegen. Soms sprongen we daar met gemak overheen, maar vaak ook vielen we op onze knieën. De littekens die we daaraan over hebben gehouden, dragen we met ons mee. De cursus bracht inzicht in welk pad we al zijn afgelegd en… welke littekens (overtuigingen, angsten, onzekerheden maar ook positieve dingen) we eigenlijk hebben.

De cursus bracht me allerlei inzichten. Dat alles wat je aandacht geeft, groeit. Dat je om op het strand waar je doel ligt te komen, je het beste je positieve zeil kunt hijsen. Dat verandering in een situatie voor een kind onveilig kan voelen en dat je daar dus beter rekening mee kunt houden, door je doelen niet te groot te maken: de ene keer is je vaarroute kort en de andere keer lang.

De laatste avond is wel een heel bijzondere. Het heeft als thema ‘staan in je eigen kracht’. Ubavka trekt voor ieder van ons een inzichtkaart. Daarna vertelt ze wat ze daarbij voelt en krijgen we een cadeautje van haar. Ik vind het erg spannend en laat daarom iedereen voor gaan. Bovendien voel ik de bui al hangen. Ik weet diep van binnen heel goed wat mijn struikelblok is.

Terwijl ik luister naar alles wat Ubavka de anderen vertelt, kijk ik naar een foto voor me op tafel. Het is een foto van Noortje, mijn lieve bijzondere stiefdochter van (toen nog) 13 jaar. Ze staat in haar zwempak onder de tuinsproeier op de camping en springt in de druppels. Haar haren zwieren vrolijk rond haar gezicht. Ze is één met het water en maakt zich niet druk over wat er komen gaat. Ze denkt niet aan wat anderen van haar vinden of aan hoe ze eruit ziet. En terwijl ik zo naar Ubavka zit te luisteren, dringt ineens tot me door wat Noortje mij dag in dag uit probeert te vertellen.

Ik voel het heel helder, wat kan ik veel van deze meid leren. Ze vertelt me dat ’s ochtends voor de spiegel een liedje zingen veel leuker is dan netjes je haren kammen omdat dat nou eenmaal zo hoort. Dat precies de goede sokken aanhebben niet bijdraagt aan je gevoel van geluk. Dat na het eten iets voor jezelf doen ook heel fijn is en die afwasmachine best een halfuurtje kan wachten. Ik kijk naar de foto en zie een meisje vrolijk springen in de druppels. Dat zou ik ook eens wat vaker mogen doen.

Ik ben aan de beurt. Ubavka trekt mijn kaart. Ik kijk er naar en roep: ‘ah nee!’ Hoeveel tekens uit het universum kan ik nog negeren? Wat er op de kaart staat, heeft de foto van Noortje me net al vertelt. Op de kaart staat een dolfijn met de boodschap dat ik meer mag spelen. Ik slik en voel mijn hele lichaam tintelen. Mijn gemopper is vaak niet eens voor Noortje bedoeld. Ik mopper vooral op mezelf, wat helemaal niet hoeft.

Wat een les. Spelen, loslaten en minder hard werken dus. Nu mijn positieve zeil hijsen naar dat doel voor mezelf op het strand. Ik merk dat verandering niet alleen voor kinderen onveilig kan voelen… en probeer er liefdevol rekening mee te houden. Alleen op die manier is de vaarroute kort.

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.